no tak. trochę mnie tu nie było, ale spoko, widzę, że nikt nie zauważył... tzn. zauważył Peter, spytał czy nadal to piszę i mi się przypomniało hehe...

ogólnie to nuda jest panie. naczy nie żeby nie było emocji, bo są. żremy się przykładnie o różne pierdoły, ale ja bym to raczej nazwała docieraniem się i wyznaczaniem granic...? ;) zawsze i tak chodzi o pierdoły, on jest zazdrosny o wszelkich kolesi, a ja jestem zaborcza, zwłaszcza czasowo, a on ma generalnie bardzo napięty grafik życiowy.
gadki na temat naszej wspólnej przyszłości nieco zeszły na drugi plan, bo chłopczę moje stwierdziło, że nie wykona następnego ruchu, dopóki nie spłaci auta. a to jeszcze z dobre dwa lata, no chyba że weźmie dupę w troki i zacznie odkładać, co przy jego nieograniczonej miłości do zakupów graniczy z cudem. jeszcze jest druga szansa, bo ojciec go wkręca w biznes, w którym siedzi, a który może mieć piękne profity, jeśli tylko Peter ruszy dupsko (i głowę) i się za to weźmie. nie będę pisać szczegółów, żeby nie zapeszyć.
za to ogłosił swoim rodzicom, że szuka różnych opcji jakby tu ze mną zamieszkać, i się zdziwili, że tak szybko... a na co tu czekać się pytam? hehe. grunt, żeby pozostali w przekonaniu -prawdziwym zresztą, że to pomysł Petera, bo tak chyba dla mnie będzie lepiej...

były sobie też w międzyczasie Walentynki, bez większych ekscesów, pizza w kształcie serca i tym podobne miłosne żenady :) rozpieprzył mnie za to ex, który był na tyle bezczelny by w ten oto jakże radosny dzień wysłać mi smsa, że mnie kocha... słodko po prostu.

została mi jeszcze jedna ostatnia rzecz, która mnie z exem łączy, a mianowicie auto, które mu oddam jak odzyska prawko. zbieram więc namiętnie na moje własne cztery kółka, i choć mam jeszcze kilka miesięcy, godzinami siedzę na necie i przeglądam co i za ile. niestety nie kupię sobie nic tak dużego jak mam teraz, bo nieekonomiczne, ani nic co mi się podoba, bo mnie nie stać, a nie chcę brać pożyczki, tylko kupić za gotówkę. i kupa z tym wszystkim śmiechu, bo Pete powiedział, żebym kupiła rodzinne auto, żeby się z tylu małe juniory zmieściły ahahaha :) taaa, jeszcze czego :P

ponieważ Peter jest moim pierwszym (i oby tym ostatnim) zagramanicznym chłopcem zaczynam mieć problemy z ojczystym językiem, co uważam za żenadę i myślałam, że jak się gdzieś żyło dwadzieścia parę lat i wychowało używając pewnego języka, to się nie zapomina... owszem, może i nie, ale przez to, że teraz więcej używam angielskiego niż polskiego, łapię się na tym, że sprawdzam w słowniku angielskie słowo, bo nie pamiętam jak to jest po polsku!! o snach i myślach po angielsku nawet nie będę wspominać...

przeszłam wczoraj w supermarkecie koło plastrów antynikotynowych i się zawahałam. nie - jeszcze nie, dostaję ataków paniki na samą myśl, ale wiem, że przyjdzie kryska na matyska...

koleżanka urodziła miesiąc temu córeczkę. a ja stwierdziłam, że to pierdzielę, że się boję i że mnie siłą będzie musiał :P i że nie jestem gotowa choć to już 26 rok leci... a z drugiej strony się boję, że może już jestem za stara na pierwsze?? faza jak cholera...

mały apdejt z postępów Pete'a w języku polskim - mało zmian - nauczyłam go mówić "miło mi cię poznać". ale najlepiej jest jak palnie "o boże, co ty robisz?". pękam wtedy ze śmiechu :)
a tak a propos, tak się zastanawiałam, czy dziewczyny, które podzielają mój los ;), tzn. mają brytyjskich partnerów, też uczą swoich polskiego choć trochę?? pytanie retoryczne zapewne, bo mam wrażenie, że gdzieś mnie się widownia zapodziała...