Moja praca doprowadza mnie na skraj załamania nerwowego. Poniedziałek był rodem z piekła, ale nie będę się wdawać w szczegóły. Biłam się z myślami, i doszło do tego, że napisałam smsa do mojego menedżera, że mam dość i chę zrezygnować z pozycji sekszyn lidera. Nic nie odpisał - i dobrze. Bo to w zasadzie wszystko jego wina. Przysięgam, w życiu nie miałam kierownika, który byłby taką cipą. Nie potrafi opanować działu, pracownicy robią co chcą i wchodzą mu na głowę, i nie robią tego co powinni. Jak tylko trzeba kogoś zdyscyplinować, albo wykonać coś, co nie należy do przyjemności, to zwala tę robotę na mojego drugiego sekszyn lidera (na mnie jeszcze nie, ale to kwestia czasu). W zasadzie, to jedynym obowiązkiem jaki ma, jest ustalanie grafiku, który i tak spieprza za każdym razem! Jak tylko ma gdzieś dziurę, to wpisuje kogolwiek, a potem się okazuje, jak kierowca się nie stawi w pracy, że został wpisany na grafik, ale nikt mu o tym nie powiedział, albo nie spytał o zgodę, skoro to jego dzień wolny. Powysyłam ludzi na urlopy, bo chyba założył, że styczeń u nas - tak jak wszędzie indziej - będzie "cichy", ale co on wie! U nas styczeń jest zawsze całkiem "bizi". Więc kilku kierowców na urlopie, kilku na chorobowym, kilku nie przychodzi, bo nie wie, że są na grafiku, i dzień rodem z piekła gotowy. I do tego cała reszta ekipy robi, co im się podoba. Co na to mój menadżer? Poszedł na urlop!!! Nosz kurwa jego mać. Frajer pieprzony.
Już, już miałam iść do głównego sklepowego żeby mu powiedzieć, że ja pierdolę taki awans, ale jak zawsze mój menadżer ma szczęście, że ma drugiego sekszyn lidera, który powiedział, że tak dobrze mi idzie, że szkoda by się poddawać.
No i mnie namówił. Nie wiem wprawdzie, jak ja to przeżyję zwłaszcza, że mam sama "poprowadzić szoł" w sobotę - aż mnie telepie na samą myśl, bo to jest akurat najbardzie przesrany dzień u nas. Brzuch mnie boli na samą myśl.
Ale ponoć co nas nie zabije, to nas wzmocni.
To się akurat okaże.
A aplikacje o pracę i tak zaczełam rozsyłać, i może jeszcze do koledżu zaaplikuję. A co! Byleby się z kotła wydostać.
A co będzie, jak zawsze, czas pokaże...