No i stało się. Skończyłam 29 lat. No masakra jakaś ;)
Mama mi powiedziała, że to przedziwne uczucie mieć 57 lat, "bo tam w środku i w głowie jest tak samo, wieczne fiu bźdźiu (no, może nie cały czas), a potem patrzysz w lustro, i nie wierzysz co widzisz".

Dzień przed urodzinami poszliśmy do restauracji, bo była nasza 3 rocznica. Kiedy to zleciało?
A na urodziny dostałam pełno prezentów, nie spodziewałam się... Nie będę pisać co i ile, bo wyjdę na materialistkę jakąś :P

Wprawdzie w sprawie nowej pracy cisza (podejrzewam, że nie zacznę do stycznia), ale i tak chodzę i uśmiecham się do świata, tzn. może nie dziś bo okres mi się zbliża i mam ochotę zadźgać kogoś dzidą, a potem zjeść 3 tabliczki czekolady. Ale ogólnie nie mogę się doczekać jak już będę mogła powiedzieć ludziom w pracy, normalnie mam wizje jakie będą mieli miny :D
Myślałam, że świadomość, że już niedłogo stamtąd spadam spowoduje, że jakoś przyjemniej będzie mi się pracować, ale jest tak jak przed długo wyczekiwanym urlopem, czyli odwrotnie - wysiedzieć nie mogę :P Po prostu nie chcę tam być.
Tymczasem dostałam hopla na punkcie ciuchów i butów - wymieniam gaderobę, częściowo pod kątem nowej pracy. Kupuję buty na obcasach, tylko ciekawe czy faktycznie będę je nosić :P

I wyszło na to, że mimo że nieubłagalnie zbliżam się do trzydziestki, to stwierdzam, że życie zaczyna mieć ręce i nogi, i w końcu zaczęło mi to i owo wychodzić :) Więc prośba do Mikołaja - możesz mi nic nie dawać, ale nic nie popsuj :D

Zaczełam już też zakupy urodzinowo - świąteczne (Pitol ma urodziny 2 tyg przed świętami). No i nie wiem, trzeci rok z rzędu dostanie bluzę, skarpetki, bokserki, grę na ps3. I nie mam więcej oryginalnych pomysłów, a wolałabym to już mieć z głowy...